Krzyż Ruchu Oporu () – holenderskie odznaczenie państwowe.
Historia Odznaczenie zostało ustanowione dekretem królewskim nr G 107 z dnia 3 maja 1946 rokuBesluit van 3 mei 1946, houdende instelling van het Verzetskruis dla wyróżnienia osób, które wykazały odwagę i męstwo w walce o wolność z niemieckimi i japońskimi okupantami w czasie II wojny światowej działając w ruchu oporu. Odznaczenie było przyznawane pośmiertnie i osobom żyjącym. Odznaczenia dla osób zmarłych wręczano ich rodzinom.
Pierwsze odznaczenia wręczono 7 maja 1946 roku, a ostatnie 16 grudnia 1952, w sumie odznaczono 94 osoby, w tym tylko jedną żyjącą w chwili wręczenia (Gerard Tieman), natomiast 17 października 1947 roku nadano to „nieznanemu żydowskiemu bojownikowi powstania w getcie warszawskim” i symbolicznie udekorowano nim pomnik Getta w Nowym Jorku.
Odznaczenie to jest czwartym w kolejności w systemie orderowym Holandii.
Zasady nadawania Odznaczenie było nadawane osobom, które w okresie okupacji niemieckiej i japońskiej działały w ruchu oporu w latach 1940–1945, wykazując przy tym odwagę i poświęcenie, narażając przy tym swoje życie.