Raport był równie krytyczny w odniesieniu do działań Kościoła, jak i państwa i stwierdzał, że w odniesieniu do obszarów priorytetowych w miastach rząd, naród ani Kościół nie podejmują odpowiedniej reakcji. Nie ma nawet powszechnej dyskusji publicznej na ten temat. Z 61 zaleceń zawartych w raporcie, 38 było skierowanych do Kościoła, a pozostałe 23 do rządu i społeczeństwa. W tych ostatnich główny nacisk położono na wykorzystanie pieniędzy podatników do złagodzenia nierówności, poprzez wydawanie ich np. na tworzenie miejsc pracy, rewitalizację obszarów miejskich i poszerzanie oferty mieszkań komunalnych. Jeśli chodzi o Kościół, uznano, że należy zwrócić większą uwagę na poziom duchowieństwa, szkolenia dla wyświęconych i świeckich liderów oraz nabywanie elastycznych umiejętności w stylach pracy z dziećmi i młodzieżą, jak również wykorzystanie budynków na cele społeczne i integracyjne.