Ostrza równe, orzęsione. Trzon Wysokość 3–5 cm, grubość poniżej 0,3–0,6 cm, walcowaty, nieco tylko grubszy u podstawy. Powierzchnia tej samej barwy co kapelusz, ale jaśniejsza, prawie kremowa, delikatnie oszroniona. Miąższ W kapeluszu biały, w trzonie jasnobrązowy, włóknisty. Zapach nieokreślony, smak nieco ziemisty. Cechy mikroskopowe Zarodniki 7–10 × 6–8 µm. Cheilocystydy i pleurocystydy 50–65(–75) × 16–22(–25) µm, cienkościenne, na szczytach nieco inkrustowane. Gatunki podobne Inocybe pseudoasterospora odróżnia się trzonem – jasnoochrowym na całej długości u podstawy zgrubiałym z niewielką bulwką. Zarodniki z kilkoma szerokimi guzkami.
Występowanie i siedlisko Strzępiak ostry znany jest w Europie i w niektórych rejonach Ameryki Północnej. W piśmiennictwie naukowym na terenie Polski do 2003 r. podano kilka stanowisk. Ma status R – gatunek potencjalnie zagrożony z powodu ograniczonego zasięgu geograficznego i małych obszarów siedliskowychZbigniew Mirek, Red list of plants and fungi in Poland = Czerwona lista roślin i grzybów Polski, Kraków: W. Szafer Institute of Botany. Polish Academy of Sciences, 2006, .. Nowe, bardziej aktualne stanowiska podaje internetowy atlas grzybów.
Grzyb mykoryzowy. Występuje w lasach liściastych, iglastych i mieszanych, na ziemi. Owocniki od czerwca do września.
Przypisy
Kategoria:Strzępiakowate Kategoria:Mykobiota Polski