Jacobus Bellamy (ur. 1757 we Vlissingen, zm. 1786 w Utrechcie) – holenderski poeta i krytyk literacki, którego twórczość wpłynęła na „przełom preromantyczny”.
Życiorys Pracował jako piekarz do 1782. Studiował teologię w Utrechcie dzięki stypendium ufundowanym przez jego sąsiadów. Działał w towarzystwie literackim Dulces ante omnia Musae. Był współlokatorem P. P. J. Quint Ondaatjego, od którego przejął poglądy republikańskie.
Twórczość Jego anakreontyki oraz pieśni patriotyczne wzorowane były w swej formie na twórczości Johanna Wilhelma Ludwiga Gleima. Swoje poglądy polityczne wyraził w zbiorze Vaderlandsche gezangen z 1783 (pol. Pieśni patriotyczne). Uznaniem cieszy się jego poezja miłosna, na którą składają się zbiory Gezangen myner jeugd z 1782 (pol. Pieśni mojej młodości) oraz Gezangen z 1785 (pol. Pieśni). Wraz z gronem przyjaciół wydawał w latach 1784–1786 dwa czasopisma literackie: Proeven voor het verstand, den smaak en het hart (pol. Przykłady dla rozumu, smaku i serca) oraz De Poetische Spectator, w których opowiadał się przeciwko sformalizowanej liryce promowanej przez towarzystwa literackie nazywane przez niego „poetyckimi gospodami”, które krytykował od 1783 proponując w zamian „prawdziwe, proste odczuwanie przyrody w wierszu”.