W 1948 i 1949 jako oceanolog i szef oddziału brał udział w lotniczych wyprawach Siewier-2 i Siewier-4 na wysokie szerokości geograficzne, prowadząc wszechstronne badania przyrody i klimatu Arktyki, lądując na wyspach i miejscach nigdy wcześniej nie odwiedzanych przez badaczy oraz na dryfującym lodzie. W 1950 kierował oddziałem podczas ekspedycji arktycznej "Siewier-5", a od 1954 do 1955 kierował dryfującą stacją polarną Siewiernyj Polus-3, następnie od 1956 do 1958 kierował drugą radziecką wyprawą antarktyczną z zimowaniem w arktycznej stacji Mirnyj. Odbył wówczas kilka podróży w głąb Antarktydy i zorganizował tam stacje naukowe Komsomolskaja i Wostok.
Od 1961 do 1981 był dyrektorem Instytutu Badań Arktycznych i Antarktycznych, 1963-1964 kierował przelotem samolotów Ił-18 z Moskwy na Antarktydę, gdzie brał udział w zakładaniu stacji Mołodizeżnaja. W latach 1967–1968 kierował 13 radziecką ekspedycją antarktyczną, a w maju 1973 po raz czwarty udał się na Antarktydę drogą morską, prowadząc prace nad uwolnieniem uwięzionego w lodzie statku Ob przy wybrzeżu Antarktydy. W 1976 kierował ekspedycją arktyczną w ramach programu POLEKS-SIEWIER. W 1981 został profesorem i kierownikiem działu oceanologii Leningradzkiego Uniwersytetu Państwowego, w 1986 po raz ostatni wyprawił się na dryfującą stację arktyczną Siewiernyj Polus-28.