Podczas pierwszego zimowania w 1831 roku bratanek Rossa – James Clark Ross (1800–1862) jako pierwszy ustalił położenie północnego bieguna magnetycznego. Dopiero po trzech latach ekspedycji udało się osiągnąć Cieśninę Księcia Regenta. Uczestnicy wyprawy zmuszeni byli porzucić „Victory” i przeprawili się na północny wschód. Założyli obóz zimowy w miejscu, gdzie składowano zapasy ze statku Parry’ego. Przy próbie dalszej przeprawy łodziami zostali zoczeni przez statek wielorybniczy – dawny statek Rossa „Isabellę” – który zabrał ich do Anglii. Powrót zaginionych przez lata polarników i odkrycie północnego bieguna magnetycznego uczyniły Rossów sławnymi. W 1834 roku John Ross otrzymał tytuł szlachecki. Na mocy decyzji Parlamentu Ross otrzymał rentę, a Booth zwrot kosztów ekspedycji. W latach 1839–1846 Ross pełnił urząd konsula w Sztokholmie.
Ekspedycja ratunkowa do Arktyki
W 1851 roku Ross stanął na czele kolejnej ekspedycji ratunkowej w celu odnalezienia członków zaginionej ekspedycji Johna Franklina – bez powodzenia.
W 1851 roku został awansowany na stopień kontradmirała (ang. rear admiral).