Synod postanowił zobowiązać całe duchowieństwo do udzielenia jednorazowej pomocy finansowej jednocześnie wyjaśniając królowi że jeśli pomoc finansował byłaby nie wystarczająca to powinien on zrozumieć, że duchowieństwo w całej Polsce znajduje się w stanie wyjątkowo ciężkim, jest prześladowany i krzywdzony w swoich dobrach ziemskich i że wielu przedstawicieli duchowieństwa nie posiada nawet środków koniecznych do życia.
Synod w czasie swego zjazdu zaprotestował między innymi przeciwko postanowieniom w sprawach religijnych związanych z uchwałą podjętą 1573 na sejmie konwokacyjnym w Warszawie tzw. konfederacji warszawskiej, pouczył biskupów aby nie godzili się na sejmach aby nakładano podatki na duchowieństwo bez ich zgody, pouczył ich także aby stosowanie klątwy nie było nadużywane i nie stosowane z błahej przyczyny. Natomiast w sprawach zgorszenia powodowanego przez niemoralne życie niektórych przedstawicieli kleru, synod postanowił, że w razie braku poprawy po pierwszym upomnieniu utracą oni połowę swoich dochodów. Po drugim upomnieniu mieli tracić resztę dochodów.