.: integracja współpracy, integracja szkieletu, integracja warstw, integracja klient-serwer, integracja usług rozproszonych i integracja wysokiej częstotliwości.
W podejściu typu Big Bang większość opracowanych modułów jest łączonych ze sobą, tworząc kompletny system oprogramowania lub większą część systemu, który jest następnie wykorzystywany do testowania integracji. Metoda ta pozwala na efektywne wykorzystywanie czasu w procesie testowania integracji. Jednakże jeśli jednak przypadki testowe i ich wyniki nie zostaną poprawnie zarejestrowane, cały proces integracji będzie bardziej skomplikowany i może uniemożliwić zespołowi testującemu osiągnięcie celu testowania integracji. Testowanie systemu jako całość powoduje, że błędy występujące w interfejsach komponentów wykrywane są w bardzo późnej fazie procesu testowego. Trudno również określić przyczynę występowania błędu oraz miejsce jego występowania. Testowanie za pomocą Big Bang niesie spore ryzyko niewykrycia krytycznych błędów, które mogą ujawnić się dopiero w wersji produkcyjnej systemu. Trudno upewnić się, czy wszystkie przypadki z poziomu testów integracyjnych są pokryte testamiRohit Khurana: Software Engineering, BCS (2012), p131-132.