Konwencjonalność języka przejawia się również w tym, że jest on tworem przekazywanym za pośrednictwem tradycji społecznej, podobnie jak zwyczaje, wierzenia itp. Znaki językowe, pomimo swojego arbitralnego charakteru, nie poddają się łatwo zmianom. Każdy znak wykazuje bowiem względną trwałość (w krótkim odcinku czasu); zmiany są możliwe (mowa o produktywności bądź otwartości systemu), ale wymagają dłuższego okresu historycznego. Znak nie może być spontanicznym (nieutrwalonym) wytworem jednostki (musi być przyjęty w danej społeczności lub w pewnej dziedzinie wiedzy); ponadto jego postać powinna odpowiadać systemowi dźwiękowemu danego języka.
Część językoznawców tezą o arbitralności uzasadnia odejście od preskryptywizmu i preskryptywnych koncepcji poprawności językowej, a także odrzucenie koncepcji istnienia języków, dialektów i form językowych wyższych lub niższych z perspektywy czysto lingwistycznej (w oderwaniu od czynników społecznych). Nieuwzględnianie arbitralnego charakteru języka odróżnia popularne postawy językowe, nastawione na wartościowanie różnych środków językowych (pod względem walorów logiczno-estetycznych), od naukowych poglądów językoznawczych.
Termin „arbitralny” został wprowadzony przez Ferdinanda de Saussure’a, szwajcarskiego językoznawcę, który opracował teorię języka rozumianego jako system znaków.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Semiotyka Kategoria:Językoznawstwo