Walentin Aleksiejewicz Kargin (ros. Валентин Алексеевич Каргин, ur. w Jekaterynosławiu, zm. 21 października 1969 w Moskwie) – radziecki chemik.
Życiorys Urodził się w rodzinie inżyniera górniczego. Mieszkał z rodziną w Twerze, a od 1917 w Klinie, gdzie w 1922 skończył szkołę. Od stycznia 1924 mieszkał w Moskwie, gdzie w 1930 ukończył chemię na Wydziale Fizyczno-Matematycznym Moskiewskiego Uniwersytetu Państwowego; do momentu ukończenia studiów opublikował 7 prac naukowych. Był pracownikiem naukowym Naukowo-Badawczego Instytutu Fizyczno-Chemicznego im. Karłowa, a jednocześnie starszym chemikiem w truście, później kierował laboratorium chemii koloidowej w Naukowo-Badawczym Instytucie Fizyczno-Chemicznym im. Karłowa. W latach 1932–1934 brał udział w naukowej ekspedycji tadżycko-pamirskiej, podczas której odkrył złoża minerałów. Zajmował się chemią polimerów i chemią koloidową. W 1935 został doktorem nauk chemicznych (bez obrony pracy), a w 1956 profesorem. Od 1959 do 1969 był starszym pracownikiem naukowym Instytutu Naftowej Syntezy Chemicznej Akademii Nauk ZSRR, 1963–1969 był zastępcą akademika-sekretarza wydziału chemii ogólnej i technicznej Akademii Nauk ZSRR, w 1943 został członkiem korespondentem, a w 1953 akademikiem Akademii Nauk ZSRR. Był przewodniczącym rady naukowej Akademii Nauk ZSRR ds.