Odkrycie i nazwa Skamieniałości znane później jako Cetiosauriscus stewarti odkryli w maju 1898 robotnicy pracujący w glinie w okolicy Fletton na południe od Peterborough i na wschód od Great Northern Railway. Zagłębienia w tym obszarze ujawniły bogate w skamieniałości skały osadowe pochodzenia morskiego zwane Oxford Clay, pochodzące ze środkowego keloweju, dziś uznawane za klasyczną formację geologiczną brytyjskiej paleontologii. Skamieniałości zauropoda prawdopodobnie pochodzą z zagłębienia NPBCL Nr 1, najbardziej na północ wysuniętego wyrobiska, w którym pracowała New Peterborough Brick Company Limited i z którego pochodzi najwięcej skamieniałości kręgowców. Odkrycie przyciągnęło uwagę Leedsa, który, po wydobyciu, zabrał okaz do Eyebury, swego domu rodzinnego. W połowie sierpnia, po oczyszczeniu i innych pracach nad okazem, geolog Henry Woodward odwiedził Eyebury i sporządził naturalnej wielkości rysunki szczątków celem prezentacji dla British Association for the Advancement of Science Meeting. Po prezentacji, 17 sierpnia 1898, Henry Woodward wrócił z amerykańskim paleontologiem Marshem, który uznał zauropoda za blisko spokrewnionego z północnoamerykańskim diplodokiem. Alfred Leeds zaoferował okaz British Museum of Natural History (BMNH, obecnie NHMUK) za £250, co przekłada się na wartość £30529 w 2017.