Dzięki interwencji prof. Jerzego Jakubowskiego w lutym 1952 powrócił na etat asystenta w II Klinice Chorób Wewnętrznych. W latach 1961–1962 był na stypendium w Washington University w St. Louis (USA) w Oddziale Nefrologii (kierownik: prof. Neal S. Bricker). W 1963 uzyskał stopień naukowy doktora na podstawie rozprawy pt. „Niemiarowości w zawale mięśnia serowego i ich znaczenie dla rokowania” i został adiunktem Akademii Medycznej w Łodzi. W 1968 otrzymał stopień doktora habilitowanego na podstawie dorobku naukowego oraz rozprawy pt. Mocznica przednerkowa w przewlekłych chorobach nerek. W 1984 został profesorem nadzwyczajnym nauk medycznych.
W 1970 rozpoczął organizację Kliniki Nefrologicznej z Oddziałem Dializ w ramach Instytutu Chorób Wewnętrznych AM w Łodzi i został jej kierownikiem. Klinikę tę prowadził do czasu przejścia na emeryturę we wrześniu 1995. W latach 1984–1987 pracował w Zawii w Libii. W 1991 został profesorem zwyczajnym Akademii Medycznej.
Pod jego kierunkiem stopień naukowy doktora uzyskało 12 osób. Był opiekunem 3 habilitacji.
Opublikował 51 prac naukowych, w tym 6 książek.
Odznaczono go m.in. Krzyżem Armii Krajowej i Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski.
Zmarł 7 czerwca 2019. Został pochowany 17 czerwca 2019 na Cmentarzu św.