W 1911 r. Elżbieta Fiodorowna, która po śmierci męża wycofała się z życia dworskiego i założyła prawosławny klasztor, przekazała pałac swojemu przybranemu synowi Dymitrowi Pawłowiczowi.
W czasie I wojny światowej Dymitr Pawłowicz przekazał pałac na potrzeby angielsko-rosyjskiego szpitala wojskowego. Sale dla chorych umieszczono m.in. w dawnej galerii obrazów oraz sali koncertowej. W 1917 r. właściciel pałacu musiał wyjechać z Rosji z powodu udziału w zabójstwie Rasputina. Rezydencja przeszła w ręce bankiera i przemysłowca Iwana Stachiejewa.
Po rewolucji październikowej budynek został znacjonalizowany. Mieściły się w nim różne instytucje, m.in. komitet Komunistycznej Partii Związku Radzieckiego w rejonie kujbyszewskim. Podczas blokady Leningradu obiekt wielokrotnie ucierpiał wskutek bombardowań i ostrzałów artyleryjskich. Po wojnie został odremontowany, zaś w 1978 r. udostępniony zwiedzającym. W 1991 r. umieszczono w nim Petersburskie Centrum Kultury. Od 2003 r. administruje nim kancelaria prezydenta Federacji Rosyjskiej.
W budynku zachowała się część oryginalnych wnętrz powstałych w XIX w. : biblioteka (sala dębowa), galeria obrazów, paradna jadalnia, sala balowa (zwierciadlana) i sale gościnne. Przetrwały również XIX-wieczne kominki, obrazy, meble, zwierciadła i żyrandole.
Przypisy
Kategoria:Pałace w Petersburgu Kategoria:Zabytki w Petersburgu