Corneille utrzymywał odnośnie Herakliusza, że założenia dzieła mogą się kłócić z rozumem i prawdopodobieństwem, które rządzą dopiero tokiem akcji i strukturą postaci. Posunę się dalej – pisał – i, choć brzmi to jak paradoks, nie zawaham się oświadczyć, że temat pięknej tragedii powinien być nieprawdopodobny. Autor protestował w ten sposób nie tylko przeciw sztywności reguł dramaturgicznych. Jego bohaterowie, pozbawieni własnej tożsamości, gubiący się w domysłach i wątpliwościach doskonale ilustrują ogólny chaos, któremu kres położyć może dopiero obalenie tyrana, zbiorowy protest czy powstanie ludowe. Fokas, mimo licznych straży, czuje się niepewnie w pałacu, wie, że terrorem zbyt długo nie utrzyma poddanych w posłuszeństwie, ale rozerwać kręgu zła nie potrafi. Jego wrogowie, dopóki lud nie chwyci za broń, zadręczają się pytaniami, prześcigają się w szlachetności, ale nie potrafią zdobyć się na czyn. Nawet Pulcheria, która woła, kto może wszystko stracić, ten ma niewiele do stracenia, tak jak obydwaj Herakliusze, cofa się w decydującym momencie i radzi czekać.