Trzeba sobie wyobrazić Syzyfa szczęśliwego”.
Dzieło można rozpatrywać w odniesieniu do innych dzieł Camusa o tej samej tematyce: powieści Obcy (1942), sztuk teatralnych Nieporozumienie (1942) i Kaligula (1944), a zwłaszcza eseju Buntownik (1951).
Esej poświęcony jest Pascalowi Pia i jest podzielony na cztery rozdziały i jeden dodatek.
Rozdział 1: Absurdalne rozumowanie Rozdział pierwszy Camus rozpoczyna zdaniem: ,,Jest tylko jeden problem filozoficzny prawdziwie poważny: samobójstwo.'' Autor podejmuje się odpowiedzieć na to pytanie filozoficzne, które w jego ocenie ma największe znaczenie: Czy realizacja bezsensowności i absurdu życia koniecznie wymaga samobójstwa?
Zaczyna od opisania absurdalnego stanu: budujemy nasze życie z nadzieją na jutro, ale jutro zbliża nas do śmierci i jest naszym ostatecznym wrogiem; ludzie żyją tak, jakby nie byli świadomi pewności śmierci. Świat pozbawiony wspólnego romantyzmu jest miejscem obcym, dziwnym i nieludzkim;