Rozdział 3: Absurd tworzenia Tutaj Camus bada absurdalnego twórcę lub artystę. Ponieważ jego wyjaśnienie jest niemożliwe, absurdalna sztuka ogranicza się do opisu niezliczonych doświadczeń na świecie. „Gdyby świat był jasny, sztuka nie istniałaby”. Absurdalne stworzenie oczywiście musi także powstrzymać się od osądzania i nawiązywania do choćby najmniejszego cienia nadziei.
Następnie analizuje dzieła Dostojewskiego w tym świetle, zwłaszcza Dziennik (Pamiętnik) pisarza, Opętanych i Braci Karamazow. Wszystkie te prace zaczynają się od absurdalnego stanowiska, a dwa pierwsze badają temat samobójstwa filozoficznego. Jednak zarówno Dziennik, jak i jego ostatnia powieść, Bracia Karamazow, ostatecznie znajdują drogę do nadziei i wiary, a zatem zawodzą jako prawdziwie absurdalne utwory.
Rozdział 4: Mit Syzyfa, W ostatnim rozdziale Camus przedstawia legendę o Syzyfie, który przeciwstawił się bogom i umieścił śmierć w łańcuchach, aby żaden człowiek nie musiał umierać. Kiedy śmierć została ostatecznie wyzwolona i nadszedł czas, aby sam Syzyf umarł, wymyślił on oszustwo, które pozwoliło mu uciec z podziemi. Po ostatecznym schwytaniu Syzyfa, bogowie zdecydowali, że jego kara będzie trwała przez całą wieczność.