Widzę, że ten człowiek wraca ciężkim, mierzonym krokiem w kierunku udręki, której końca nigdy nie pozna”. To jest prawdziwie tragiczny moment, kiedy bohater staje się świadomy swojego nieszczęsnego stanu. Nie ma nadziei, ale i „nie ma losu, którego nie można pokonać przez pogardę”. Uznanie prawdy zwycięży; Syzyf, podobnie jak absurdalny człowiek, wciąż się miota. Camus twierdzi, że kiedy Syzyf uzna daremność swego zadania i pewność swego losu, może uwolnić się od absurdalności swojej sytuacji, osiągnąć stan zadowolenia i akceptacji. Z ukłonem w stronę podobnie przeklętego greckiego bohatera Edypa Camus dochodzi do wniosku, że „wszystko jest dobrze” i rzeczywiście, „trzeba sobie wyobrazić Syzyfa szczęśliwego”.
Dodatek Esej zawiera także dodatek zatytułowany „Nadzieja i absurd w twórczości Franza Kafki”. Podczas gdy Camus przyznaje, że praca Kafki stanowi znakomity opis absurdalnego stanu, twierdzi, że Kafka zawodzi jako absurdalny pisarz, ponieważ jego dzieło zachowuje błysk nadziei.
Zobacz też Wieczny powrót Teatr absurdu Bojaźń i drżenie.