Za specyficzne cechy nowych mediów uznaje się przede wszystkim: wzajemne powiązanie, dostęp do indywidualnych użytkowników, którzy mogą występować zarówno w roli nadawców, jak i odbiorców, wszechobecność, interaktywność, wielość sposobów użycia i otwarcia, niedookreśloność przestrzenną i delokalizację. Nowe media wprowadzają ponadto nowe jakości do kultury, m.in. intertekstualność, unifikację form i gatunków telewizyjnych.
Problem definicji W teorii mediów nie ma jednoznacznego stanowiska co do tego, czym są nowe media. Jedna perspektywa mówi, że wyznacznikiem powstania nowych mediów jest telewizja, a one same są technikami pozyskiwania, przetwarzania i transmisji danych wprowadzonych do obiegu później niż telewizja tradycyjna. Druga perspektywa mówi, że przy próbach klasyfikacji nowych mediów należy stosować kryterium nośnika i interaktywności, z podkreśleniem faktu, że nowe media pozwalają na pełniejsze i nietradycyjne (tj. wymagające aktywnego udziału odbiorcy) wykorzystanie urządzeń elektronicznych. W takim rozumieniu całkowicie nowymi technologiami będą jedynie Internet oraz komputery z wyłączeniem z tej klasyfikacji telewizji.