Podobny instrument znany był także w starożytnym Rzymie i nazywany był tibia.
Obój, szczególnie popularny w okresie baroku, był ważnym instrumentem solowym, a także częścią kwartetu dętego i orkiestry kameralnej. Wraz z rozwojem orkiestry symfonicznej wszedł w jej stały skład, najczęściej zdwajany lub zwielokrotniany. Współcześnie można spotkać także oboistów grających jazz, dobrym przykładem jest francuski oboista Jean Luc Fillon czy Amerykanin Paul McCandless.
Najbardziej cenione instrumenty powstają we Francji, w małych manufakturach, m.in. François Lorée, Rigoulat, Strasser Marigaux.
Obój posiada kilka odmian: obój miłosny (oboe d’amore); rożek angielski (corno inglese); obój myśliwski (oboe da caccia).
Obój to także nazwa językowego (stroikowego) głosu organowego, którego barwa przypomina prawdziwy obój.
Przykładowe utwory na obój
Wolfgang Amadeus Mozart – Koncert na obój C-dur KV 314 1777 Johann Sebastian Bach – Koncert na obój d-moll BWV 1059r 1739 Robert Schumann – 3 Romanse na obój i fortepian Op. 94 1849 George Frideric Handel – Sonata na obój F-dur HMV 363a.