thumb|Przewodnik pokazuje turystom psa, otrutego przez dwutlenek węgla (ilustracja z 1865 r.) Psia grota (wł. Grotta del Cane) – grota we Włoszech, położona na Polach Flegrejskich niedaleko Pozzuoli, nad brzegiem niegdysiejszego jeziora Agnano. Znajduje się w niej fumarola, z której wydobywa się dwutlenek węgla; gaz ten, jako cięższy od powietrza, zbiera się w dolnej części jaskini. Wskutek tego przebywające w środku małe zwierzęta (np. psy) doznają zatrucia, podczas gdy stojący człowiek nie odczuwa żadnych objawów.
Grota została wytworzona sztucznie jeszcze w czasach starożytnych, prawdopodobnie jako sudatorium (łaźnia parowa). Być może o jej szczególnych właściwościach słyszał już Pliniusz Starszy, który w Historii Naturalnej (77–79 n.e.) wspomina o położonym w okolicy Pozzuoli miejscu, gdzie zwierzęta giną od trujących wyziewów. Jednak pierwsze jednoznaczne doniesienia o grocie pochodzą dopiero z XVI wieku.
thumb|XIX-wieczny schemat „psiej groty” (widok z boku) – wydobywający się z fumaroli dwutlenek węgla (oznaczony ciemniejszym kolorem) pozostaje w dolnej części groty