Podobnie jak w przypadku wielu regionalnych produktów mięsnych, smak łukanki różni się w zależności od paszy podawanej zwierzętom i od regionu, w którym została wyprodukowana (terroir). Jedną z regionalnych odmian jest wędlina przygotowana z mieszanki wieprzowiny i mięsa bawolego, ale obecnie jest ona prawie niemożliwa do zakupienia na rynku w oryginalnej recepturzeFondazione Slow Food per la Biodiversità Onlus, Contatti.
Pochodzenie Nazwę jej wywodzi się od rzymskiej kiełbasy lucanicaΓεώργιος Μπαμπινιώτης: Λεξικό της νέας ελληνικής γλώσσας. Αθήνα: Κέντρο Λεξικολογίας, 2002., którą wytwarzano w południowoitalskiej Lukanii, najpewniej już znacznie wcześniej, w czasach kolonizacji greckiejAndrew Dalby: Siren feasts. A history of food and gastronomy in Greece. London: Routledge, 1996, s. 181.. Przepis na nią zawarto w późnorzymskim traktacie gastronomicznym O sztuce kulinarnej (księga II). We Włoszech kiełbasa nadal znana jest pod nazwą lucanica (albo jako luganega), w Grecji jako lukániko (λουκάνικο), w Macedonii – луканец (łukanec), a w Albanii jako llukanik.
Zobacz też babek
Przypisy
Kategoria:Kuchnia bułgarska Kategoria:Kiełbasy