Gramatyka tradycyjna – koncepcja gramatyki wypracowana w Europie i Ameryce przed powstaniem nowoczesnego językoznawstwa w XX wieku. Europejska tradycja gramatyczna została zapoczątkowana przez Greków i była kontynuowana przez Rzymian, którzy skupiali się przede wszystkim na opisywaniu własnych języków. Opracowane przez nich koncepcje znalazły później zastosowanie w odniesieniu do języków nowożytnych, takich jak francuski i angielski. Z czasem zaczęły być stosowane do badania i dokumentacji języków nieindoeuropejskich, m.in. języków rdzennych mieszkańców Ameryk.
Gramatyka tradycyjna charakteryzowała się koncentracją na ideach poprawności językowej, naciskiem na puryzm, a także uprzywilejowaniem języka literackiego i wzorców łaciny. W tradycyjnym pojmowaniu języka gramatykę wiązano ze standardem literackim, a prawo do formułowania sądów poprawnościowych przyznawano wyższym autorytetom – np. nauczycielom – nie zaś całej społeczności użytkowników. Opisy tradycyjne odwoływały się do kategorii i konstrukcji łacińskich, co prowadziło do nieadekwatnego traktowania zjawisk obcych temu językowi.