22 lutego 1943 otrzymał stopień generała majora służby inżynieryjno-technicznej, w 1946 został szefem zarządu budowy kombinatu nr 7 NKWD w Estońskiej SRR, a w 1947 szefem budowy i Zarządu Poprawczego Obozu Pracy NKWD nr 859 budowy kombinatu nr 817 w Czelabińsku-40 (obecnie Oziorsk); umieszczono w nim pierwszy w ZSRR przemysłowy reaktor atomowy, a także zakład radiochemiczny i laboratorium na jeziorze Sungul. Od lutego 1950 kierował budową kombinatu nr 815 będącego podziemnym zakładem górniczo-chemicznym do produkcji plutonu w mieście Krasnojarsk-26 (Żeleznogorsk), w sierpniu 1955 przeszedł do służby w Siłach Zbrojnych ZSRR, a w 1956 do pracy w Ministerstwie Średniego Przemysłu Maszynowego ZSRR, kierował budową centrum atomowego w mieście Dubna. W czerwcu 1962 zakończył pracę. Był honorowym obywatelem Oziorska. Zginął w wypadku samochodowym. Został pochowany na Cmentarzu Nowodziewiczym.