Jego monumentalne rzeźby ołtarzowe powstałe pod koniec lat sześćdziesiątych i w latach siedemdziesiątych XX w. są wykonane przeważnie w kamieniu (Świlcza, Góra Ropczycka) lub w sztucznym kamieniu (Bratkowice, Lutoryż, Pstrągowa, Tywonia). Surowa, lekko kubizująca forma często zestawiana z bogatym tłem barwnej mozaiki z wczesnego okresu twórczości artysty stopniowo ulega złagodzeniu w jego następnych pracach. Rzeźbiarz nieco idealizuje swoje przedstawienia, starając się im nadać znamiona ponadczasowej obiektywizacji. Od połowy lat osiemdziesiątych XX w. coraz częściej pracuje w drewnie wykonując płaskorzeźby i rzeźby półpełne (cykl Drogi Krzyżowej w Ciężkowicach). Element narracyjności, obecny w jego niektórych pracach z tego okresu, wiąże się z ukazaniem realiów życia codziennego, które odnoszą się najczęściej do wspomnień z czasów dzieciństwa i młodości twórcy (Woliczka). Podobna tematyka przeważa w cyklach rysunkowych i graficznych, które tworzy od pierwszych dziesięcioleci XXI wieku (Dzieje chleba, Zwyczaje świąteczne).