Powięź poprzeczna () – w anatomii człowieka zbudowana z tkanki łącznej włóknistej błoniasta osłonka pokrywająca tylną powierzchnię mięśnia poprzecznego brzucha i jego przedniego rozcięgna. Powięź ta przechodzi u góry w tkankę łączną podotrzewnową przepony, u dołu przyczepia się do więzadła pachwinowego, grzebienia kości biodrowej i łączy się z powięzią biodrową, z tyłu zaś przechodzi w powięź mięśnia czworobocznego lędźwi. Odnoga powięzi poprzecznej wchodzi do kanału pachwinowego w postaci wypuklenia, które sięga aż do moszny, obejmując powrózek nasienny i jądro jako powięź nasienna wewnętrzna. Wejście do opisanego wypuklenia powięzi poprzecznej stanowi pierścień pachwinowy głęboki. Ponieważ przebieg kanału jest – zgodnie przebiegiem przyśrodkowego odcinka więzadła pachwinowego – skośny w kierunku ku przodowi i ku stronie przyśrodkowej, po stronie bocznej pierścienia powięź przechodzi zupełnie gładko w ścianę kanału, po stronie przyśrodkowej zaś zagina się w fałd półksiężycowaty.