Czesław Juliusz Parczyński (ur. 1 lipca 1896 w Krakowie, zm. wiosną 1940 w Charkowie) – podpułkownik dyplomowany piechoty Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari, ofiara zbrodni katyńskiej.
Życiorys Urodził się 1 lipca 1896 w Krakowie jako syn Józefa, dyrektora gimnazjum, i Marii z Graleckich. Jego trzej bracia także byli oficerami Wojska Polskiego: Stanisław Tadeusz ps. „Młot”, kapitan 5 pułku piechoty Legionów, poległ 1 maja 1920 w Fastowie, Tadeusz ps. „Polan”, podporucznik 6 pułku piechoty Legionów, poległ 3 października 1920 w Lidzie, Julian Edmund, major dyplomowany, zginął śmiercią samobójczą 20 października 1938. Starsi bracia: Stanisław (ur. 1888) i Tadeusz (ur. 1893) zostali pośmiertnie odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari i Krzyżem Niepodległości (Stefan otrzymał Krzyż z Mieczami), natomiast najmłodszy z braci Julian Edmund – Medalem Niepodległości. Czesław miał jeszcze 4 siostry (Domicellę, Amalię, Marię i Olgę).
Czesław po ukończeniu gimnazjum rozpoczął studia prawnicze na Uniwersytecie Jagiellońskim oraz muzyczne w Konserwatorium Towarzystwa Muzycznego. W czasie I wojny światowej walczył w szeregach c. i k. armii. W 1916 dostał się do rosyjskiej niewoli.