thumb|Lublin R.XIII thumb|RWD-14 Czapla Lotnictwo towarzyszące – rodzaj lotnictwa Wojska Polskiego w II Rzeczypospolitej, w ówczesnym żargonie nazywany „pasikonikami”.
Realizując Wytyczne Głównego Inspektoratu Sił Zbrojnych” z 1926, rozkazem L. dz. 1513/29, tj. Og.-Org. Ministra Spraw Wojskowych powołano jednostki lotnicze bliskiego wsparcia i współpracy z wojskami lądowymi.
13 lipca 1931 roku szef Sztabu Głównego generał dywizji Tadeusz Piskor zatwierdził do użytku służbowego „Regulamin lotnictwa ”. Regulamin obejmował zasady użycia i działań taktycznych lotnictwa opartych na zasadach zawartych w „Ogólnej instrukcji walki”.
Regulamin rozróżniał cztery rodzaje lotnictwa: myśliwskie, liniowe, towarzyszące i bombardujące, a ponadto stanowił, że „bronią lotnictwa jest samolot wraz z całym wyposażeniem”.
Podstawowymi zadaniami lotnictwa towarzyszącego była współpraca z broniami głównymi (piechotą, kawalerią i artylerią), utrzymanie łączności, rozpoznanie bojowe i ewentualnie rozpoznanie bliskie. Lotnictwo towarzyszące wykonywało postawione przed nim zadania „w ramach wielkich jednostek”.