„Samoloty używane w charakterze gońców były nazywane łącznikowymi”. Były przeznaczone przede wszystkim do „zapewnienia styczności osobistej oraz przekazywania rozkazów lub meldunków między dowódcą przełożonym, a jego podwładnym i odwrotnie oraz jednostkami lotnictwa”. Samoloty łącznikowe wykonywały zadania lądując lub zrzucając rozkazy i inne dokumenty na posterunki łączności z samolotami za pomocą meldunków ciężarkowych. W wypadku, gdy lądowanie nie było możliwe, rozkazy lub meldunki były odbierane za pomocą „podchwytywacza”. Do łączności miały być wykorzystane samoloty specjalne. Za najodpowiedniejszy do zadań łączności spośród samolotów bojowych uznano samolot towarzyszący.
Lotnik podejmował meldunek z „przekazywacza” tylko wtedy, gdy dowództwo tego wyraźnie żądało za pomocą odpowiedniego sygnału oraz określeniu dokładnego miejsca postoju posterunku przekazującego meldunek, kierunku wiatru i podejścia. Zaletą tego środka łączności miała być możliwość przekazywania rozkazów i meldunków pisemnych w ciągu krótkiego czasu bez potrzeby lądowania. Wadą była zależność od terenu, położenia bojowego oddziału przekazującego i koniecznych urządzeń na ziemi.