Po wojnie był posłem do parlamentu I-VI kadencji z ramienia partii agrarnej Konstantina Pätsa. W latach 1921–1927 (z krótką przerwą w 1924) pełnił urząd ministra wojny. Podczas jego ministerium w 1921 została zorganizowana pierwsza wyższa szkoła wojskowa w państwach bałtyckich. Zwolennik konwencji wojskowej z Polską. Jego polityka kadrowa polegała na zatrudnianiu osób mających wykształcenie wojskowe, nawet tych, którzy przybyli do Estonii dopiero po 1920, a często też byłych oficerów Armii Czerwonej, co wzbudzało kontrowersje i niezadowolenie weteranów wojny niepodległościowej, którzy walczyli o wolność, lecz nie posiadali dyplomów oficerskich. Stało się to przyczyną wzrostu popularności wabsów w pierwszej połowie lat 20. XX wieku. Soots w 1933 wszedł z ramienia agrariuszy do komisji konstytucyjnej parlamentu. Po nieudanym zamachu stanu w Estonii w 1934 jego rola polityczna zmalała. W latach 1934–1939 był Członkiem Rady Miejskiej Tallinna, a w latach 1938–1939 jej przewodniczącym, burmistrzem miasta oraz wchodził też w skład Związku Przedsiębiorców Estonii i Związku Obrony Republiki, przewodniczył Komitetowi Historycznemu Wojny o Niepodległość.