Beczułkowata falloteka jest tylko nieco dłuższa od swej średnicy, a jej tarcza oddzielona jest od niej głębokim przewężeniem i ma wierzchołek szeroko zaokrąglony w części brzuszno-bocznej oraz nieco kanciasto wykrojony w części grzbietowej. Pewny stopień zmienności cechuje kształt płata grzbietowo-środkowego, utworzonego z pośrodkowo zlanych i z tyłu szeroko zaokrąglonych, silnie zesklerotyzowanych płytek środkowych penisa. Owe płytki, podobnie jak błoniaste płaty brzuszno-boczne, powstają z podziału drugiego wyrostka błony międzysegmentalnej. Duży, zajmujący większość światła falloteki zbiornik endofallusa ma ujście nasieniowodu położone pośrodku brzusznej powierzchni. Endofallus łączy się z wąskim, poziomo ustawionym, rurkowatym edeagusem za pośrednictwem wąskiego, formującego pętle przewodu endofallicznego.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Napadacz płaskonogi · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.