Na podstawie tych odkryć sformułował tezę o roli zewnętrznej stymulacji w procesach myślowych u dorosłych.

Krytyczny wobec stosowania testów inteligencji Stanforda-Bineta i Wechslera u pacjentów po operacjach mózgu; wraz z N. W. Mortonem stworzył Test Zrozumienia Dorosłych i Test Anomalii Obrazu, wykorzystywane w obserwacji wpływu operacji neurochirurgicznych na pacjentów. Zauważył, że specyficzne urazy mózgu wiążą się z zaburzeniami specyficznych zdolności.

Wykorzystując test anomalii obrazu, przedstawił pierwsze hipotezy, że prawy płat skroniowy jest zaangażowany w rozpoznawanie wizualne. Zademonstrował również, że uszkodzenia dużych części płata czołowego mają niewielki wpływ na inteligencję. U jednego dorosłego pacjenta, któremu usunięto dużą część płatów czołowych w celu leczenia padaczki, zauważył „uderzającą pooperacyjną poprawę osobowości i zdolności intelektualnych”. Na podstawie takich wyników zaczął uważać, że płaty czołowe odgrywają mniejszą rolę w uczeniu się u dorosłych ludzi, niż dotąd zakładano.