Potem oddał administrację nad tym miastem swemu teściowi, Albrechtowi III z Tyrolu, aby zapobiec utracie go na rzecz Wittelsbachów. Ponieważ Wittelsbachowie przeszli na stronę cesarza Fryderyka II, a do 1246 zagarnęli górnobawarskie posiadłości Andechsów, Wolfratshausen i Andechs, Otto w 1246 przyłączył się do partii papieskiej, co sprowadziło na niego niełaskę cesarza Fryderyka II. Utracił dobra w Burgundii i w dolinie Inn.
Bezpotomna śmierć Ottona w 1248, a następnie jego stryja Bertolda w 1251, oznaczała wygaśnięcie męskiej linii rodu Andechsów. Po śmierci Ottona rozeszła się pogłoska, że został otruty. Pochowano go w klasztorze Langheim. Pozostałe posiadłości rodu, których nie przejął cesarz ani książęta bawarscy, trafiły w ręce potomków sióstr Ottona. Nabytki, jakie poczynili przy tej okazji burgrabiowie Norymbergi, stanowiły ważny etap w rozwoju ich posiadłości. Wdowa po Ottonie, Elżbieta, wyszła po jego śmierci za mąż za hrabiego Gebharda z Hirschbergu.
Przypisy
Kategoria:Władcy Meranii Kategoria:Hrabiowie Burgundii Kategoria:Andechsowie Kategoria:Urodzeni w XIII wieku Kategoria:Zmarli w 1248