Pracował jako prawnik. Był aktywistą Histadrutu, w latach 1951–1961, członkiem jego komitetu organizacyjnego, a w latach 1957–1961 kierownikiem działów prawnego oraz emerytalnego tej największej izraelskiej organizacji związkowej. Był także przewodniczącym ruchu kibucowego Ha-Owed ha-cijjoni (Robotnik Syjonistyczny).

W polityce związał się z Partią Progresywną, w której z czasem został członkiem kierownictwa centralnego. Po zjednoczeniu z Ogólnymi Syjonistami znalazł się we władzach nowo powstałej Partii Liberalnej. Z listy tego ugrupowania został po raz pierwszy wybrany posłem w wyborach w 1961. W piątym Knesecie zasiadał w komisjach spraw gospodarczych oraz pracy.

16 marca 1965 znalazł się w grupie byłych działaczy Partii Progresywnej (Pinchas Rosen, Mosze Kol, Jizhar Harari, Jicchak Golan, Rachel Kohen-Kagan, Beno Kohen), którzy – w sprzeciwie przeciwko planowanemu połączeniu Liberałów z Herutem i stworzeniu Gahalu – opuścili Partię Liberalną tworząc nowe ugrupowanie – Niezależnych Liberałów. Sza’ari znalazł się w ścisłym kierownictwie, a w latach 1965–1974 był przewodniczącym komitetu gospodarczego partii. Z listy nowego ugrupowania uzyskał reelekcję w listopadowych wyborach, a w Knesecie VI kadencji zasiadał w komisjach służby publicznej oraz pracy.