Po 1939 naukę kontynuował prywatnie, a po przeprowadzeniu egzaminu zawodowego (19 stycznia 1944) został członkiem Rady Księgowych i Ekspertów ds. Bilansu w Pradze.

Jako były żołnierz organizował ruch oporu przeciw niemieckim nazistom, a potem przeciwko komunistom, za co był sądzony przez komunistyczny system sądowniczy (za rzekomą zdradę i szpiegostwo). Początkowo skazano go na śmierć, ale karę tę zamieniono mu na dożywocie, odebranie praw obywatelskich oraz przepadek majątku. Był więziony od lipca 1949 do września 1960 w zakładach karnych i aresztach: Pankrác, Hradec Králové, Bory, Ilava, Mírov i Leopoldov. W 1990 został zrehabilitowany i wypłacono mu odszkodowanie za więzienie. Pieniądze przekazał miastu Hořice na lokalny szpital oraz miastu Miletín na zakup nowych dzwonów, w miejsce zniszczonych przez niemieckich okupantów. W 1991 otrzymał honorowe obywatelstwo miasta Hořice, a w 1992 miasta Miletín. Zmarł w szpitalu w Jiczynie, a pochowano go w Miletínietablica na wystawie historycznej w Masarykowej wieży niepodległości w Hořicach.