Rada miejska wyremontowała zamek w 1691.
Od XVIII wieku mały|lewo|Wizerunek zamku z książki Jana Chrząszcza Po zajęciu Śląska przez Prusy w wyniku I wojny śląskiej w 1741, król Fryderyk II Wielki przekazał na dom modlitwy dla ewangelików jeden z budynków zrujnowanego zamku (określanego jako rudera). Reszta zabudowań wykorzystywana była jako koszary ze stajniami i ujeżdżalnią. Po wojnach, król wspomógł odbudowę zamku. Z jego inicjatywy zbudowano nowy most zamkowy. Pierwsze ewangelickie kazanie w sali modlitewnej zamku wygłosił Johann Albrecht Schüssler w drugą niedzielę adwentu 1742. W połowie XVIII wieku zamek został uwieczniony na rysunku autorstwa Friedricha Bernharda Wernera, zatytułowanym Schlos Wagendrüssel. mały|Projekt stajni garnizonowych na terenie zamku z lat 30. XIX wieku 27 sierpnia 1806 kompleks zamkowy wraz z 45 domami w Prudniku został strawiony przez pożar, który zaprószył czeladnik tkacki. Według Johanna Georga Knie’go, zamek w Prudniku był uznawany za nieistniejący już na przełomie lat 30. i 40. XIX wieku, pozostała jedynie własność zamkowa składająca się ze wsi Dębowiec, Wieszczyna i Pokrzywna. W 1844 rada miejska Prudnika kupiła od gminy ewangelickiej zachodnią część ruin zamku za 750 talarów. Pozostałości zamku zostały rozebrane w latach 1844–1847. Ocalała jedynie wieża zamkowa, zwana Wieżą Woka.