Od 1933 roku na łamach czasopisma „Ha-Medina” propagował swoje poglądy, które odwoływały się do obrony przez atak. Jedynym wyjściem z realiów antysemityzmu, wg niego, było samozorganizowanie się Żydów w organizacje obronne w celu odstraszania ataków. Pisał, iż jedynie siła będzie w stanie odstraszyć agresorów. Wezwał władze Bejtaru do zorganizowania małych grup, które przeprowadzałyby ataki odwetowe w myśl zasady „oko za oko, ząb za ząb”.
W latach 30. wydał w Warszawie, w języku hebrajskim, podręcznik samoobrony poświęcony walce partyzanckiej. Radził on organizację sieci podziemnych oddziałów Bejtaru, działających na zasadzie zaskoczenia i znajomości otoczenia. Halperin rozpisał instrukcje walki bronią białą, bronią palną, granatami. W wypadku porzucenia przez atakujących jakichkolwiek postaw etycznych Żydzi mieli również odpowiadać wszelkimi możliwymi środkami. Podkreślał wagę czynnika psychologicznego i twierdził, że mniejszość wygra z większością jedynie w momencie zasiania paniki i strachu. Był to pierwszy podręcznik wydany przez ruch syjonistyczny, poświęcony działalności zakrawającej o terroryzm. W świetle przemocy antysemickiej Halperin nawoływał do zatarcia mentalnych granic między Palestyną a Polską i w momencie ataków należało działać zdecydowanie.