Archaiczny gmach obejmował perystyle doryckie z 6 kolumnami w części tylnej i 15 po bokach. Bogate dekoracje rzeźbiarskie wykonał Antenor z Aten. Na frontonie wschodnim przedstawiono scenę przybycia Apollina z siostrą Artemidą i matką Leto; bogowie ukazani byli na rydwanie otoczonym przez kobiety i mężczyzn. Fronton zachodni zdobiły sceny z Gigantomachii.
Świątynia ta została zniszczona przez trzęsienie ziemi w 373 roku p.n.e. Kolejna świątynia została wzniesiona dzięki datkom z całej Grecji w latach ok. 366–326 p.n.e. Jej budowa została opóźniona przez III wojnę świętą (356–346 p.n.e.). Był to perypter dorycki z pronaosem, naosem i opistodomosem. Budowniczymi byli Spintaros z Koryntu, Ksenodoros i Agaton. Dekoracje rzeźbiarskie z marmuru paryjskiego wykonali Praksias i Androstenes.
Po zamknięciu wyroczni na mocy dekretu bizantyjskiego cesarza Teodozjusza z 391 roku zakazującego wróżbiarstwa, świątynia została zniszczona.
Ruiny świątyni to współcześnie część stanowiska archeologicznego w Delfach, które w 1987 roku zostało wpisane na listę światowego dziedzictwa UNESCO.