W 1933 roku opracowano kolejna wersję tego samolotu oznaczoną jako Š-231, którą oblatano 17 marca 1933 roku. Zastosowano w niej silnik Bristol Mercury o mocy 560 KM oraz wyposażono w 4 karabiny maszynowe ZB vz. 28 (w pierwszym prototypie umieszczono je po 2 w każdym górnym płacie, ale ponieważ powodowały to problemy w locie, w drugim prototypie 2 karabiny umieszczono w płacie, dwa synchronizowane w kadłubie, posiadały one ponadto zaczepy do podwieszania 6 małych bomb o łącznej wadze do 60 kg). Na podstawie tego drugiego prototypu wyprodukowano 25 samolotów tego typu, a ich produkcję zakończono dopiero w 1936 roku. Początkowo wprowadzono je do czechosłowackiego lotnictwa, ale już w 1937 roku zaczęto je wycofywać z jednostek bojowych i za pośrednictwem Estonii sprzedano je wojskom republikańskim Hiszpanii, przy czym samoloty te miały po dwa karabiny maszynowe.
W 1935 roku zbudowano kolejną wersję tego samolotu oznaczoną jako Š-331, wyposażoną w silnik Walter K-14-II o mocy 900 KM, a w 1936 roku kolejną oznaczoną jako Š-431, wyposażoną w silnik Armstrong Siddeley Tiger o mocy 680 KM.