Ordulf (niekiedy określany jako Otto, ur. ok. 1020, zm. 28 marca 1072) – książę Saksonii od 1059 z rodu Billungów.

Życiorys Ordulf był synem księcia Saksonii Bernarda II z rodu Billungów i Eiliki, córki margrabiego Henryka ze Schweinfurtu. Po raz pierwszy pojawił się w źródłach ok. 1042, wkrótce po swoim małżeństwie z królewną norweską Wulfhildą, gdy zabił duńskiego możnego Harolda, przeciwnika swego królewskiego szwagra Magnusa I Dobrego. W 1043 wspomógł militarnie króla Magnusa w jego walkach przeciwko Słowianom.

W 1059 Ordulf został następcą swego ojca jako książę Saksonii. Pozycja książąt z rodu Billungów była w tym okresie osłabiona wskutek ich konfliktu z cesarzem Henrykiem III Salickim, który zaognił się w 1047 po próbie zamachu na cesarza zaplanowanej przez stryja Ordulfa, Thietmara. Cesarz zrewanżował się wsparciem dla rywali Billungów w tym rejonie, zwłaszcza arcybiskupa Hamburga-Bremy Adalberta. Ordulf, wykorzystując osłabienie rządów królewskich po śmierci Henryka III w związku z małoletniością jego następcy, próbował poszerzyć swe posiadłości kosztem arcybiskupa – zaatakował dobra arcybiskupie we Fryzji, a jego brat Herman w 1064 przeprowadził łupieżczą wyprawę po posiadłościach arcybiskupich.