Początkowo do dyspozycji turystów przeznaczono skromną salę restauracyjną oraz cztery pokoje z łącznie 14 miejscami noclegowymi na łóżkach. Z czasem liczba oferowanych noclegów zwiększała się. Przytaczano, że schronisko posiadało także 15 miejsc awaryjnych oraz że dysponowało 26 łóżkami w ośmiu izbach. Po dobudowaniu dodatkowego domku przeznaczonego na noclegi zbiorowe liczba miejsc noclegowych wzrosła do 54.

Po zajęciu Zaolzia schronisko początkowo zajęte było przez wojsko. W marcu 1939 r. oddano je w zarząd trzynieckiego koła Oddziału Polskiego Towarzystwa Tatrzańskiego w Cieszynie. Ustępujący czeski najemca ogołocił je z wyposażenia, wobec czego w przeddzień wybuchu II wojny światowej wymagało remontu i oferowało jedynie 20 miejsc noclegowych.