Wśród miejscowej ludności zapamiętano go jako zasłużonego nauczyciela-emeryta z Baborowa, pszczelarza, pasjonata-przyrodnika i miłośnika ochrony ginących gatunków flory w okresie pojałtańskiej Polski Ludowej, szanowanego „Przodownika Ochrony Przyrody”. Alicja była absolwentką Państwowej Szkoły Ogrodnictwa w Poznaniu. Nauczycielem z ponad 40-letnim stażem pracy, specjalistą pracy z młodzieżą „specjalnej troski” z niepełnosprawnością intelektualną. Pracowała z młodzieżą o obniżonym poziomie rozwoju intelektualnego, któremu towarzyszy deficyt w zakresie zachowań adaptacyjnych. W latach 1940–1945 była, wraz z mężem Leonardem, organizatorem i nauczycielem tajnych kompletów na poziomie szkoły średniej w Żeliszewie PodkościelnymPostanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 18 września 2009 roku o nadaniu odznaczeń, poz. 30. W roku 1945 wraz z mężem powróciła do Wolsztyna. Mąż powrócił na stanowisko inspektora szkolnego, a Alicja objęła stanowisko dyrektora Żeńskiej Szkoły Rolniczej w Wolsztynie. Gdy w 1948 roku mąż odmówił wstąpienia do PZPR i został z dniem 1 kwietnia 1949 roku przeniesiony do Poznania na stanowisko szeregowego wizytatora w kuratorium oświaty w Poznaniu (z dniem 3 czerwca minister oświaty mianował go radcą w tymże kuratorium), Alicja związała się na stałe ze szkolnictwem specjalnym w Poznaniu.