W sierpniu 1939 roku został dowódcą Dąbrowskiej Półbrygady Obrony Narodowej w Maczkach.
W czasie kampanii wrześniowej 1939 roku dowodził rezerwowym 204 pułkiem piechoty. 21 września, po rozwiązaniu pułku, dostał się do niemieckiej niewoli. Do końca wojny przebywał w Oflagu II C Woldenberg. Zmarł 20 marca 1973 roku w Warszawie. Został pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach (kwatera 28CII-2-4).
Podpułkownik Eichler od 1 września 1921 roku był żonaty z Natalią z Marczyków (1900–1983), z którą miał syna Włodzimierza ps. „Dąb” (ur. 1923), powstańca warszawskiego, żołnierza Zgrupowania „Bartkiewicz” i 36 pułku piechoty Legii Akademickiej AK.
Ordery i odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 4709 – 1921 Krzyż Niepodległości (17 września 1932) „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”. Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi (19 marca 1936) „za zasługi w służbie wojskowej”. Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości
Przypisy
Bibliografia