Od 1657 roku prace przy budowie kopuły prowadzone były pod kierunkiem Carlo Rainaldi, a następnie Cristoforo Schor odpowiadał za apsydę i główny ołtarz.
Po zajęciu Rzymu przez wojska napoleońskie kościół i hospicjum zostały zamknięte w 1799 roku, a nieruchomość sprzedano na aukcji. Rząd Portugalii odzyskał ją w 1814 roku, po czym kościół został odrestaurowany i ponownie otwarty w 1842 roku.
W 1873 roku pod kierunkiem Francesco Vespignani przeprowadzono kolejną restaurację, wstawiono wówczas witraże i namalowano freski.
Architektura i sztuka Fasada Kościół jest otoczony przez inne budynki, tak że z ulicy widoczna jest tylko jego fasada. Barokowa dwukondygnacyjna fasada powstała w latach 1636-1638 i jest uważana za dzieło Martino Longhi (młodszego), chociaż istnieją pewne wątpliwości co do zakresu jego autorstwa. Została ona nieco zmodyfikowana przez Cristoforo Schora w 1695 roku.
Fasada ma trzy wejścia, z których centralne jest znacznie większe od obu pozostałych i ma ono wystający trójkątny tympanon z głową putta ze skrzydełkami. Poniżej tympanonu umieszczono muszlę małża, a pod nią figurę pielgrzyma. Obramowanie drzwi głównych ozdobione jest ponadto kwiatami oraz dekoracyjnie upiętymi tkaninami.