5 września 1899 przed trybunałem przysięgłych sędziów w Przemyślu rozpoczął się proces, w którym Adolf Amort został oskarżony o kradzieże z § 171 u. k. dokonane w latach od 1872 do 1892 (na kwotę łączną 59 130 zł.) oraz dokonane w latach od 1897 do 1899 sprzeniewierzenia z § 153 u. k. (na kwotę ok. 8000 zł.) i oszustwa § 197 u. k. (na kwotę 1500 zł.). W złożonych wyjaśnieniach przyznał się, że w okresie sprawowania stanowiska dyrektora przez Frankowskiego od 1873 do 1892 dokonywał wielu manipulacji i przywłaszczeń w kasie instytucji. Przed sądem nie poczuwał się do winy, w swoim mniemaniu nie miał zamiaru wyrządzenia szkody, stwierdził, że działał przez nieostrożność, a powstałe braki w kasie zamierzał wyrównać z majątku swojej zmarłej żony. W myśl § 179 u. k. groziła mu kara od 5 do 10 lat ciężkiego więzienia. Jako adwokat oskarżonego występował dr Edward Sumper-Solański. Wyrokiem z 7 września 1899 Adolf Amort został uznany winnym oszustwa i skazany na karę trzech lat ciężkiego więzienia, z obostrzeniem jednorazowym postem co miesiąc. Ponadto był zobowiązany do pokrycia kosztów postępowania karnego, do zapłaty poszkodowanej Julii Durbak odszkodowania w wysokości 1000 zł., natomiast ewentualne żądanie Kasy Oszczędności odszkodowania od Amorta przysługiwało na drodze cywilnej.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Adolf Amort · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.