Genitalia samca mogą mieć paramery wykształcone symetrycznie lub asymetrycznie.
Biologia i występowanie Owady te zasiedlają wilgotną ściółkę liściastą i mieszaną, mchy (w tym torfowce), rozkładające się trzciny i podobne środowiska. Wiele gatunków potrafi szybko biegać. Przypuszczalnie wszystkie są drapieżnikami żerującymi na drobnych stawonogach.
Podrodzina kosmopolityczna, ale najliczniej reprezentowana w strefie tropikalnej. W strefie umiarkowanej jej różnorodność gatunkowa jest niewielka. W Europie, w tym w Polsce stwierdzono 3 gatunki: Ceratocombus brevipennis, C. coleoptratus i C. corticalis (zobacz też: Ceratocombidae Polski).
Taksonomia i ewolucja Takson ten wprowadzony został po raz pierwszy w 1861 roku przez Franza Xaviera Fiebera. Dotychczas opisano ponad 40 gatunków Ceratocombidae, ale liczbę nieopisanych jeszcze gatunków z rodzaju Ceratocombus szacuje się na setki. Ich systematyka przedstawia się następująco:
plemię: Ceratocombini Fieber, 1861 Ceratocombus Signoret Leptonannus Reuter Feshnia Štys plemię: Issidomimini Issidomimus Poppius Kvamula Štys Muatianvuaia Wygodzinsky
W zapisie kopalnym podrodzina ta znana jest z inkluzji dwóch wczesnomioceńskich gatunków: Ceratocombus hurdi i Leptonannus miocenicus. Oba odnaleziono w bursztynie z meksykańskiego stanu Chiapas.
Przypisy
Kategoria:Ceratocombidae