Koszt kapitału własnego (ang. cost of equity, CoE) to wymagana stopa zwrotu dla akcjonariuszy, jedna z podstawowych, obok kosztu kapitału obcego, zwanego też kosztem długu (ang. cost of debt, CoD), kategoria określająca koszt kapitału (ang. cost of capital, CoC) przedsiębiorstwa.
Koszt kapitału własnego nie ma charakteru księgowego, nie jest wykazywany w sprawozdaniach finansowych, nie występuje fizycznie, nie aktywuje tarczy podatkowej, należy go uznać za kategorię teoretyczną o wartości hipotezy, wartość możliwa lub oczekiwana, punkt odniesienia dla stopy zwrotu z inwestycji. Koszt kapitału własnego jest kosztem alternatywnym, bo wyznacza rentowność alternatywnych inwestycji w tej samej klasie ryzyka. Kapitał własny jest droższym od kapitału obcego źródłem finansowania ponieważ w przypadku kapitału własnego występuje ryzyko nieodzyskania kapitałów oraz zmienności dochodów w czasie. Jeżeli koszt kapitału własnego i koszt kapitału obcego nominalnie jest taki sam to w przypadku kapitału obcego jego koszt jest efektywnie niższy o wartość tarczy podatkowej (odsetki stanowiące koszt uzyskania przychodów pomniejszają dochód do opodatkowania). Zapewnienie zwrotu przynajmniej równego temu, jaki jest wymagany przez inwestorów, jest warunkiem dostępu do kapitału.