Wkrótce zmodernizowano oddziały produkcyjne i pomocnicze oraz rozbudowano produkcję zakładu o azotan baru, siarczan baru, tlenek cynku i siarczan cynku. W latach 30. uruchomiono produkcję kolejnych związków: nadboranu sodu, azotanu cynku, boraksu i kwasu borowego oraz siarczku cynku. Bezpośrednio przed II wojną światową zakład zatrudniał około 400 pracowników.

Podczas II wojny światowej zakład najpierw nosił nazwę Chemische Werke Henckel GmbH, a 22 lipca 1941 mocą uchwały wspólników zmieniono ją na Chemische Werke Hugohütte GmbH.

Od 25 stycznia 1945 firma nosiła nazwę Zakłady Chemiczne „Czarna Huta” i przeszła pod zarząd polski. Podczas wojny na skutek intensywnej eksploatacji zniszczeniu uległo ponad 50% maszyn. Bazę maszynową po zniszczeniach wojennych odbudowano do grudnia 1945. 1 grudnia 1945 Czarną Hutę wraz zakładami chemicznymi przyłączono do Tarnowskich Gór. W lutym następnego roku wznowiono produkcję w zakładzie, utworzono wydział sadzy oraz wznowiono wytwarzanie siarczanu glinu, siarczanu miedziowego i ałunu potasowego. W 1947 zakład został oficjalnie znacjonalizowany, w tym roku oddano również do użytku oddział soli borowych.