stację kolejową w Smoleńsku, a także wojska wroga w Wiaźmie, Briańsku, Homlu, Orle, Kursku, Połtawie i Kijowie. Bombardował również obiekty na głębokich tyłach wroga, m.in. w Tylży (Sowiecku), Królewcu, Warszawie i innych miastach. Od czerwca 1944 był dowódcą eskadry 337 pułku lotniczego 5 Gwardyjskiej Dywizji Lotniczej 4 Korpusu Lotniczego Lotnictwa Dalekiego Zasięgu w stopniu kapitana. Brał udział w pomaganiu Narodowej Armii Wyzwolenia Jugosławii; wykonał 37 lotów na terytorium Jugosławii, wspierając partyzantów. Do października 1944 wykonał łącznie 315 lotów bojowych. Do maja 1945 wykonał 321 lotów bojowych, w tym 289 nocnych. Po wojnie dowodził eskadrą i później został instruktorem i zastępcą dowódcy 341 pułku bombowców, w 1950 ukończył z wyróżnieniem wyższą szkołę oficerską w Iwanowie. Miał wylatane ponad 7000 godzin, w tym 1500 nocą; wylatał ok. dwa miliony kilometrów. W listopadzie 1956 został zwolniony do rezerwy w stopniu podpułkownika. Pracował we Wszechzwiązkowym Instytucie Projektowo-Technologicznym Budowy Maszyn Ciężkich jako starszy inżynier, a od 1962 we Naukowo-Badawczym Laboratorium Ekonomiki i Organizacji Produkcji Instytutu Inżynieryjno-Ekonomicznego im. Ordżonikidze jako zastępca kierownika działu.