Owady te prowadzą skryty tryb życia. Zasiedlają wilgotną ściółkę, rozkładającą się materię roślinną (np. gnijącą trzcinę i butwiejące drewno), mchy i inną niską roślinność (np. kępy turzyc, trawy tussocku, listowie paproci) oraz okresowo zalewaną strefę pobrzeży strumieni, jezior i namorzyn. Bytują pod kamieniami i pod korą. Niektóre potrafią szybko biegać, inne zdolne są do oddawania skoków. Formy długoskrzydłe przedstawicieli wszystkich rodzin przylatują do sztucznych źródeł światła (także ultrafioletowego), co może sugerować występowanie ich również w mikrosiedliskach nadrzewnych.
Gatunki o poznanych preferencjach pokarmowych zajmują pozycję troficzną drapieżników aktywnie wyszukujących swe ofiary, którymi padają drobne stawonogi. Ponadto u niektórych Dipsocoridae obserwowano posilanie się na martwych jętkach, a budowa kłujki niektórych Ceratocombidae może sugerować żerowanie na pleśni.
Samice Schizopteridae prawdopodobnie są w stanie wyprodukować tylko jedno jajo jednocześnie, gdyż zajmuje ono większą część wnętrza odwłoka.
Ze względu na zajmowane siedliska i objawiane zachowanie przedstawiciele infrarzędu często są odławiani w trakcie badań prowadzonych za pomocą pułapek Barbera, aparatu Tullgrena i pułapek świetlnych.