Brał udział w walkach w rejonie miasta Biełyj i miejscowości Olenino (1942), walkach o Zaporoże i w rejonie Krzywego Rogu (1943), walkach o przyczółek nikopolski, operacji bieriezniegowato-sniegiriowskiej, operacji odeskiej, brzesko-lubelskiej, w tym wyzwalaniu Łukomla, Lublina, Magnuszewa i forsowaniu Bugu i Wisły i walkach o przyczółek magnuszewski (1944), w operacji wiślańsko-odrzańskiej, w tym w wyzwalaniu Łodzi i Poznania, forsowaniu Odry i walkach o przyczółek kostrzyński oraz w operacji berlińskiej i walkach ulicznych w Berlinie (1945). Jako dowódca 140 gwardyjskiego pułku piechoty 47 Gwardyjskiej Dywizji Piechoty 8 Gwardyjskiej Armii 1 Frontu Białoruskiego w stopniu podpułkownika umiejętnie odpierał kontrataki Niemców podczas walk o przyczółek kostrzyński w marcu i kwietniu 1945. Po wojnie służył w Grupie Wojsk Radzieckich w Niemczech, później od 1949 pełnił funkcje sztabowe w Tule i Charkowie, w 1953 został zwolniony do rezerwy w stopniu pułkownika.